![]() |
|
Spaces home ☆¯`*.¸¸.•♡♥María Dámaris...PhotosProfileFriendsMore ![]() | ![]() |
☆¯`*.¸¸.•♡♥María Dámaris ♥♡*´¯`*.¸Si verte me da la muerte, no verte me da la vida, prefiero morir y verte que no verte y tener vida
July 04 NUEVO DÍAAdios, ríos; adios, fontes;
adios, regatos pequenos; adios, vista dos meus ollos: non sei cando nos veremos. Miña terra, miña terra, terra donde me eu criei, hortiña que quero tanto, figueiriñas que prantei, prados, ríos, arboredas, pinares que move o vento, paxariños piadores, casiña do meu contento ROSALÍA DE CASTRO
Junio 2006
June 11 Hasta siempre
Existen personas en nuestras vidas que nos hacen felices
por la simple casualidad
de haberse cruzado en nuestro camino.
Algunas recorren el camino a
nuestro lado, viendo muchas lunas pasar, más, otras apenas vemos entre un paso y otro. A todas ellas llamamos amigos y hay muchas clases de ellos.
a uno de nuestros amigos.
Pasamos a conocer a toda la familia de hojas, a quienes respetamos y deseamos el bien. Más el destino nos presenta a otros amigos, los cuales no sabíamos que iban a cruzarse
en nuestro camino.
A muchos de ellos denominamos amigo del alma, de corazón.
Son sinceros, son verdaderos. Saben cuándo no estamos bien, saben lo que nos hace feliz...
Y a veces uno de esos amigos del alma estalla en nuestro corazón y entonces es llamado un amigo enamorado. Ese da brillo a nuestros ojos, música a nuestros labios, saltos a nuestros pies. Mas también hay de aquellos amigos por un tiempo, tal vez unas vacaciones o unos días o unas horas. Ellos acostumbran a colocar muchas sonrisas en nuestro rostro,
durante el tiempo que estamos cerca. Hablando de cerca no podemos olvidar a los amigos distantes, aquellos que están en las puntas de las ramas y que cuando
el viento sopla siempre aparecen entre una hoja u otra. El tiempo pasa, el verano se va, el otoño se aproxima y perdemos algunas de nuestras hojas, algunas nacen en otro verano y otras permanecen por muchas estaciones.
Pero lo que nos deja más felices es que las que cayeron
continúan cerca, alimentando nuestra raíz con alegría.
Te deseo a ti, hoja de mi árbol, paz, amor, salud, y prosperidad... hoy y siempre... Simplemente porque cada persona que pasa por nuestras vidas es única. Siempre deja un poco de sí y se lleva un poco de nosotros.
pero no habrá de los que no nos dejarán nada.
Esta es la mayor responsabilidad de nuestra vida y
la prueba evidente de que dos personas no se encuentran por casualidad.
Paulo Coelho
June 01 NO VOLARÁN TU VUELOPARA LOS NIÑOS MÁS LINDOS
DEL MUNDO !!!MIL BESOS!!!
ENSEÑARÁS A VOLAR,
PERO NO VOLARÁN TU VUELO.
ENSEÑARAS A SOÑAR,
PERO NO SOÑARAN TU SUEÑO.
ENSEÑARÁS A VIVIR,
PERO NO VIVIRÁN TU VIDA.
SIN EMBARGO...
EN CADA VUELO,
EN CADA VIDA,
EN CADA SUEÑO,
PERDURARÁ SIEMPRE LA HUELLA
DEL CAMINO ENSEÑADO
DALE BUENA INSTRUCCIÓN AL NIÑO DE HOY,
Y EL ANCIANO DE MAÑANA
JAMAS LA ABANDONARÁ.
Proverbios 22:6
May 24 ÚLTIMA PARTEUNOS MESES ATRÁS
Dios volvió a inquietarme. Había una extraña incomodidad en mi interior…
Viviendo en un oasis, Dios me llevó al desierto… sentí una nueva sacudida del cielo. Como si de una conspiración se tratara, distintas circunstancias: enfermedad, un agotamiento inexplicable, problemas familiares… me llevaron al límite de mis fuerzas y me preguntaba qué es lo que me está sucediendo. .. la pesadez por todas estas circunsatancias asfixiaba mi corazón. No la falta de objetivos sino la incapacidad para realizarlos, fue lo que me llevó a un aturdimiento total. ¿Qué debería estar haciendo exactamente?
Cuando deseas hacer algo con todas tus fuerzas, pero las circunstancias te son adversas te preguntas, ¿Estoy en lugar correcto? ¿Vivo de manera que lo que hago vale la pena? De que me vale tenerlo todo en la vida, sino no tengo tiempo de compartirlo, si no me doy totalmente a las personas que amo, si tengo tantos proyectos pero la imposibilidad de llevarlos a cabo. Si no disfruto de mi gente, ni permito que ellos disfruten conmigo… tantas y tantas preguntas… y venía a mi mente una y otra vez, esta frase:
¡Vive de manera que valga la pena!
En realidad lo que necesitaba era un vida llena de EMOCIÓN, precisamente Jesús irrumpió en este mundo para que tuviésemos VIDA
“Yo he venido para que tengan vida, y para que la tengan en abundancia” Jn 10:10
Rebosante, llena de emoción, de plenitud. No vacía sino LLENA, no aburrida sino divertida, excitante… una continua aventura, objetivos por realizar a través de su dirección, cumplidos por su ayuda y protección…
Mueve la flecha hacia abajo si quieres leer más.....
… Fueron unos cuantos meses, hasta que por fin me rendí y le dije a Dios yo quiero esa vida ABUNDANTE que prometes a todos los que te aman. Claro que lo que Él tenía preparado no era, ni por asomo lo que yo había imaginado………..
Tuve un sueño que me confirmaba un cambio en nuestras vidas, algo nuevo se estaba gestando, una nueva ETAPA.
Pasó una semana y una llamada telefónica sacudió nuestros "firmes" cimientos.
Llamaron a mi esposo de la Junta Nacional de la Federación de Iglesias Evangélicas
y le propusieron para ser el director del Instituto Bíblico, en Córdoba ( sería el 1º español en 40 años de existencia del SEE)
Sabía, que esto era importante para mi esposo, la enseñanza a otro nivel, un sueño que él había anhelado desde hacía tiempo. Pero tmbién él sabía perfectamente lo que le diría: ¿estás loco? No puede ser, no voy a dejar a mi familia, mis niños, la iglesia… que lo dejemos todo…
¿O no?, no sería esta la respuesta que estaba esperando, la respuesta a una petición que había puesto en las manos de Dios tan sólo una semana antes??????
La contestación a ese sueño de que venían tiempos nuevos…
Sólo tardé una hora en decirle: es posible.
Había que comunicárselo a nuestro hijo. Nos reunimos y le dijimos tenemos una noticia que darte. Todavía la decisión dependía de que todos los cabos fueran atados… Su contestación fue sorprendente, como es sorprendente todo lo que Dios hace, para que todo encaje a la perfección… ya lo sé papá, Dios me dijo la semana anterior que nos vamos, que lo vamos a dejar TODO… que nos vamos con otro servicio a Dios.
Síiiiiiiiiiii. Él ya lo sabía…
Todo lo demás fue acomodando cada pieza del puzzle que acabaría de encajar. Las reacciones de la familia; aunque hubo que lidiar con algunos asuntos, la gente que aprobaba nuestra decisión y la gente que se sentía desilusionada con nuestra marcha….
Después de todo, nunca como en estos momentos, habíamos apreciado tanto amor y ternura hacia nosotros.
Después de la propuesta, vino el tiempo para la tristeza, incertidumbre, morriña… abrí mi Biblia y leí:
“No os angustiéis: creed en Dios y creed también en mí. En la casa de mi Padre hay muchos lugares donde vivir; si no fuera así, no os habría dicho que voy a prepararos un lugar. Y después de ir y prepararos un lugar, vendré otra vez para llevaros conmigo, para que vosotros también estéis donde yo voy a estar” Juan 14
Sé que es una promesa que se va a cumplir, cuando lleguemos a la “Casa del Padre” pero también ahora puedo sentir que me dice: donde estéis yo voy a estar. Este pasaje viene conmigo siempre, y es una promesa para mí. Por eso cuando me preguntan si estamos seguros… Digo sí. Porque sé que Dios viene con nosotros y nunca nos va a abandonar, ni dejar solos.
Gén28:15 Gracias Mari Carmen por regalarme esta cita: He aquí, yo estoy contigo, y te guardaré por dondequiera que fueres, y volveré a traerte a esta tierra; porque no te dejaré hasta que haya hecho lo que te he dicho.
Por que a Él y por Él y para Él son todas las cosas.
Hoy
Mi nombre: Fragilidad Mi manto: Alegría Mi sello: Varón de Dios Mi corona: Alma de miel-corazón de león.
Puedo definirme como una persona frágil, tan frágil como el cristal, un tesoro pero en vaso de barro que todavía sigue siendo moldeado.
Me envuelve como un manto: el amor de Dios (ya no tengo un corazón de piedra, sino un nuevo corazón, nacido de la misericordia y gracia de Dios) y alegría, porque el gozo del Señor es mi fortaleza. Tengo el sello del amor de mi esposo. Varón esforzado y valiente, perfecto amante... Corazón conforme al corazón de Dios. “Ponme como un sello sobre tu corazón, como una marca sobre tu brazo; porque fuerte como la muerte es el amor. Las muchas aguas no podrán apagar el amor, ni lo ahogarán los ríos” Cantares 8:6
Adorna mi vestimenta una corona (regalo de Dios), mi querido Josué: Temperamental como un león pero tan dulce como la miel, manso y humilde. Moldeable al susurro de Dios. Pero…
¡esta es otra historia! http://damaris-sion2.spaces.live.com/
A TODOS LOS QUE HABÉIS VIVIDO TODO ESTE PROCESO CON ENTUSIASMO Y EXPECTACIÓN Y A LOS QUE HABÉIS SENTIDO TRISTEZA, LO QUE NOS MUESTRA EL GRAN AFECTO QUE NOS UNE. LOS QUE NOS DAIS VUESTRO APOYO AL CONFIAR QUE DIOS ES EL QUE NOS HA LLAMADO A UN NUEVO PROYECTO DE GLORIA…
A mis padres que en su sufrimiento, callaron por amor.
A ti Jesús, la única razón por la que podemos desprendernos de la carga es porque estás dispuesto a llevarla. Para ti la totalidad de los aplausos. (De Max Lucado “Aligere su equipaje”)
May 13 2ª PARTEDe nuevo aquí, después de unos días memorables en Córdoba, digo como a mis alumnos:
¡De vuelta a la historia!
Gracias por vuestro apoyo y amistad, lo que da mayor sentido a lo que escribo y considero como parte de mi bagaje por la vida. A muy grandes pinceladas y no sé si inteligible o no: tal vez obvio datos que son importantes y expreso lo que no quiero decir, pero aún así, con todo ello; ahí va un trocito de mi existencia
!con todo mi amor para vosotros!
Mueve la flecha hacia abajo si quieres leer más ...
Mueve la flecha hacia abajo si quieres leer más ...
Felices, pero algo enturbiaba nuestra felicidad… así terminaba.
…Por fin, teníamos estabilidad a todos los niveles: estabilidad de un puesto de trabajo, nuestra casita antigua del siglo XVIII, en un encantador pueblo de Galicia: Betanzos, como pareja, como ministerio sirviendo a la iglesia que nos vio crecer (para nosotros maravillosa, una iglesia formada por personas imperfectas, más o menos comprometidas, con sus defectos y virtudes…pero con un denominador común: amaban a Dios y tenían hambre de conocerle más… Eso nos entusiasmaba, conocerle, tener una relación personal con Él, saber que existía un ser que se comunicaba con nosotros, que nos entendía, a pesar, de nuestra condición de maldad, de nuestra fragilidad e imperfección… todo eso valía la pena!!! Hasta el punto de invertir todas nuestras fuerzas y tiempo en el proyecto de Dios. Siempre buscamos a dónde asistir y saber más cosas de las que habíamos sido velados, por desconocimiento, por indiferencia… así nos encontramos entendiendo que la mayor inversión para nuestra vida efímera, eran esos valores eternos, buscamos campamentos, retiros, congresos…
Nuestro anhelo siempre fue servir a Dios, no el tener un título… y en esa constante siempre vimos como Dios pone las cosas en su lugar. No queremos estar sujetos a normas que atan o a una “religión” que te dice como comportarte según a ella le parece que es correcto (contesto con esto a mi amiga Rocío, gracias por ser tan sensible a las cosas de Dios y tan delicada conmigo) Así que una vez más corroboro, que hicimos de la Biblia nuestra única guía; si algo que nos decían, no lo entendíamos o no encajaba en lo que pensábamos, recurríamos a este Libro de instrucciones, a este Mapa… aun hoy en día, como evangélicos seguimos aprendiendo, y reconocemos que Dios quiere que aprendamos a convivir y darnos a los demás; por eso nos congregamos como iglesia que conoce la voz de su Pastor y le sigue, no como “una religión”… sino como la religión: volver a ser uno con Dios: religare.
En fin, estabilidad a todos los niveles. Aunque nuestro hijo Josué crecía con una pregunta, porque no tenía un hermanito… eso me preguntaba yo también, después de recurrir a la medicina y a la decepción mes tras mes, por más de diez años. Así que una vez más hice lo que sabía hacer: “Señor si tu quieres voy a hacer un trato contigo… si haces que me quede embarazada, dejo todo a lo que estoy apegada (mi casa, mis amigos, mi comodidad…) y me voy a vivir a Ferrol (desde luego no era mi intención hacer chantage a Dios, ya que sé que su respuesta debe estar más bien supeditada a su voluntad que a mi capricho...
No me mueve mi Dios, para quererte,
En ese tiempo se necesitaba un pastor para la iglesia en esa localidad, mi esposo trabajaba allí y tenía que hacer cada día muchos kms. Así que en realidad iba a ser un regalo el mudarnos, más estabilidad, tiempo para estar en familia, etc… y
!!!el milagro ocurrió!!!
Ese mismo mes me quedé embarazada
El 6 de enero, día de reyes, ingresé en el hospital y perdí al que iba a ser mi bebé. Nunca pude imaginar que eso iba a suceder, ante el asombro de todos. Fue un duro golpe. Me dije: Tú me lo diste Señor, yo te lo entrego ahora a ti como mi regalo (además en un día tan especial como el de hoy) es el mejor regalo del que yo tendría que desprenderme, lo que yo más anhelaba.
Dios sanó totalmente todas mis heridas y milagrosamente, me encontré en la mejor etapa de mi vida. Cumplí mi promesa y Dios me llevó a una tierra que mana leche y miel. Bueno en esto últimos 7 años, han sucedido cosas maravillosas…
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||
|
|